15 07 2010

Kaman Destanı

Yaylanda gül biter, ovanda bostan, Yetişti ekinin, kurtuldun yastan, Hazırla şimdiden var ise hastan, Doktorun hekimin geliyor KAMAN.   Bağında üzümün bekliyor güzü, Kızarmış dalında elmanın yüzü, İstedin kazalık verildi sözü, Bu işte yakında oluyor KAMAN.   Buz gibi suların şırıldar durur, Çalışkan köylüler harman savurur, Açmışlar bağrını güneş kavurur, Bedbinlik kökünden soluyor KAMAN. Dağında gül bitsin, bahçende sümbül, Şakrasın dalında kanarya bülbül, Biçilsin bir yandan her türlü mahsül, Köhnelik yol almış gidiyor KAMAN.   Kuşkale göğsünde kuzeye bakan, Abu hayat gibi üstünden akan, Başpınar kolunu her yana sokan, Zümrütü yana takıyor KAMAN.   Ey yalan dünyanın sahi cenneti, Sendedir en semiz kuzunun eti, Gelip te Abidin kursun sohbeti, Hayatın som yüzü soluyor KAMAN. Abidin  ALTUNPARMAK Kaynak: Bu şiir  “Memleket Şiirleri" isimli kitabın  157. sayfasından Alınmıştır.   Kimlik: Abidin ALTUNPARMAK Kırşehir İli Kaman ilçesi eşrafından “SIRLILAR” diye bilinen sülaledendir. Yurt dışında konsolosluklarda Devlet Memuru olarak görev yaptığı biliniyor.   Açıklama: Şiirde adı geçen KAMAN; Kırşehir Vilayetinin İlçesi Kaman’dır. ... Devamı